Ziekte van Hodgkin - Symptomen kanker

Ziekte van Hodgkin - Symptomen

Het Hodgkin lymfoon is een weinig voorkomende vorm van lymfklierkanker, waarbij echter een groot aandeel van de patiënten volledig kunnen genezen. De ziekte van Hodgkin komt voornamelijk voor bij jongeren in de leeftijd categorie 15 tot 35 jaar, waarnaast ook sommige ouderen Hodgkin krijgen. In Nederland zijn er per jaar 3 nieuwe patiënten per 100.000 inwoners oftewel er komen ongeveer 500 patiënten per jaar bij. Het is ongekend waarom de ziekte van Hodgkin ontstaat, echter het betreft kwaadaardige kanker cellen afkomstig van de B-lymfocyten. Dit zijn gewoonlijk een soort witte bloedlichaampjes die de afweer van het lichaam verzorgen. Binnen de ziekte van Hodgkin vallen twee hoofd groepen te onderscheiden, namelijk het Hodgkin lymfoon waaraan 95 procent van de patiënten lijdt, waarnaast de overige vijf procent aan Hodgkin nodulair paragranuloom lijdt.

Hodgkin lymfoon

Gewoonlijk ontstaat de ziekte van Hodgkin in een enkele lymfklier in het bovenste deel van het lichaam en verspreid zich stapsgewijs van lymfklier naar lymfklier. Omdat lymfocyten normaliter ook in andere delen van het lichaam voorkomen, kunnen de Hodgkin lymfoon cellen met de tijd ook in de organen en beenmerg manifesteren. Gewoonlijk zijn er in het begin stadium van de ziekte van Hodgkin weinig klachten echter is mogelijk een lymfklier opgezet. Symptoom kan zijn een opgezette hals, boven het sleutelbeen of onder de oksel. Soms kan het zijn dat de ziekte van Hodgkin bij toeval wordt herkend omdat een borst foto is gemaakt. Ongeveer een derde van de Hodgkin lymfoon patiënten vertonen wel klachten waarbij benauwdheid optreedt wegens groeiende klieren achter de longen danwel wegens een pijn in de buik door een vergrote milt. Daarnaast kan het zijn dat men veel gewicht afvalt zonder dat daartoe reden moet zijn, veel zweten in de nacht en/ of onverklaarbare koorts. Ook kan het zijn dat er onverklaarbare jeuk over het lichaam is terwijl er niets zichtbaar aan de hand is met de huid.

Diagnose Hodgkin

De beste manier om de ziekte van Hodgkin te diagnostiseren is middels een biopt. Daartoe wordt weefsel uit een afwijkende lymfklier genomen waarna deze in het laboratorium wordt onderzocht. De patholoog kan dan vrij snel onder de microscoop vast stellen of het hier om Hodgkin gaat. Soms kan het zijn dat de biopt infecties heeft of een ontsteking en dan dient de diagnose herbeoordeeld te worden door een gespecialiseerde Hodgkin patholoog van het UMCG. Indien Hodgkin is aangetoond dient ook te worden vastgesteld in welke andere delen van het lichaam, organen en het lymfklier systeem Hodgkin aanwezig is. Dit heet ook wel het stadiëringsonderzoek genoemd. Een stadiëringsonderzoek omvat de volgende elementen;

• - Middels het stellen van vragen worden algemene symptomen vastgesteld:
• - Bij lichamelijk onderzoek kunnen uitwendige lymfklieren worden onderzocht;
• - Een bloed onderzoek geeft aan of de kanker cellen aan het verspreiden zijn;
• - Borst foto en een CT scan van de hals, borst en buik;
• - Eventueel wordt een PET scan genomen;
• - Beenmerg onderzoek.

Aanvullend onderzoek dient te worden gedaan naar het functioneren van het hart en longen voordat de behandeling begint. Afhankelijk van het stadium (I tot IV) wordt de patient ingedeeld naar ernstigheid. De behandel methode hangt af van het stadium van de ziekte alsmede het risicoprofiel van de patient.

Behandeling en genezing

Patiënten gecategoriseerd met stadium I en II hebben 90 procent kans op genezing, waarnaast patiënten in categorie III en IV tot op 75 procent kans hebben op genezing. Dit betekent dat het Hodgkin lymfoon niet meer aanwezig is en het ook niet meer terug komt. Uiteraard geldt dat een vroegtijdige diagnose van het Hodgkin lymfoon een grotere kans tot genezing biedt. De behandeling van Hodgkin bestaat altijd uit chemotherapie met aanvullende bestraling. Des te beter de fysieke conditie is des te verdraagbaarder is de behandeling van de patient. Roken is uit den boze en kan een negatief effect hebben op de behandeling alsmede de resultaten na de behandeling. Daarnaast geldt dat de behandeling haaruitval tot gevolg heeft alsmede kan het de vruchtbaarheid aantasten. Het is dan ook verstandig voor mannelijke patiënten om voor de behandeling zaadcellen in te vriezen. De behandeling duur vier tot negen maanden, afhankelijk van de ernst van de ziekte en het risicoprofiel van de patient.